Siyanür zehirlenmesinde adalet arayışı sürüyor

Özer AKDEMİR

26-28 Haziran 2006 yılında Uşak Eşme yakınlarındaki Kışladağ Altın madeninde meydana gelen siyanür kazası nedeniyle 1500’ün üzerinde Eşme’linin zehirlenmesi ile ilgili açılan dava bitmek bilmiyor. Geçtiğimiz haftalarda Eşme’de görülen davanın 26. duruşması yapıldı ve dava Temmuz ayına ertelendi. Üstelik dava ile ilgili hukukçuların ‘garipsediği’ bu gecikmeler de ilk değil.

TAM DA İTİRAZ EDİLEN YERDEN

Zehirlenen 4 Eşmeli tarafından açılan maddi-manevi tazminat davasında yerel mahkeme, sadece su ve topraklarda inceleme yapıp siyanür tespit edemeyen bilirkişi heyetinin raporlarını yeterli bularak davayı reddetmişti. Yargıtay’a taşınan dava 2010 yılında tam da itiraz edilen noktadan, sadece su ve toprakta yapılan bilirkişi incelemesinin eksik olduğu, insan sağlığı üzerindeki etkilerine ilişkin bir bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği belirtilerek bozuldu. 2010 yılında yeniden görülmeye başlanan davada Ankara Üniversitesi'nden 4 bilirkişiden yeni bir rapor alındı. Bu raporun karar vermeye yeterli olmadığı itirazı ile istenilen yeni bilirkişi incelemesi mahkeme tarafından reddedildi. Bununla birlikte mahkeme dava ile ilgili bir karar da verebilmiş değil.

HALK SAĞLIĞINA ÖZENSİZ YAKLAŞILDI

Davanın avukatı Ankara Barosundan Mehmet Horuş Temmuz ayında 27. si görülecek zehirlenme davasında adalet arayışlarının devam ettiğini belirterek, “Yargıtay'ın zehirlenmeden 4 yıl sonra savcılık ve diğer kamu kurumları tarafından yapılan inceleme ve hazırlanan raporların yeterli olmadığı yönündeki kararı son derece önemli. Çünkü böylesine ciddi bir halk sağlığı sorunu karşısında kamu kurumlarının ve savcılığın yeterli titizliği göstermediğini ifade ediyor” dedi. Horuş, dosyada son iki yılda tam 5 ayrı "dosyanın incelemeye alınmasına" kararı verildiğine dikkat çekerek, “Yargıtay'ın bu kararının üzerinden üç yıla yakın zaman geçti ve bizim adalet arayışımız devam ediyor” diye konuştu.

ÜZERİNİ ÖRTEMEDİLER

Eşme ve köylerinde yaşayan 1500’ün üzerindeki yurttaşın zehirlenme belirtileri ile ilçe hastanelerini doldurduğu günlerde, İzmir Tabip Odası ve EGEÇEP üyeleri tarafından halktan alınan kanlara Uşak Valiliğinin emri ile Eşme Kaymakamlığı tarafından el konulmuştu. Kanlara el konulmasının ardından aralarında eski milletvekili Ural Köklü’nün ve İzmir Tabip Odası temsilcisi Dr. Oya Otyıldız’ın bulunduğu bir grup yeni kan örnekleri alıp bunları ülkede siyanür numunesi yapabilen tek laboratuara göndermişti. Ankara’daki bu laboratuardan gelen kan tahlil sonuçlarında aradan iki gün geçmiş olmasına rağmen alınan kanlarda yüksek oranda siyanür bulunması üzerine, zehirlenmelerin siyanürden kaynaklandığı Ege Üniversitesi Halk Sağlığı öğretim üyesi Prof. Dr. Ali Osman Karababa tarafından bir basın toplantısı ile açıklanmıştı. Eşme ile ilgisi olmayan köylerde bile görülen zehirlenmeleri “Eşme şebeke suyuna kanalizasyon karışması” diye açıklayan Uşak Valiliğinin el koyduğu ilk kan numunelerine Ankara Hıfzısıhha da skandal olarak nitelenen bir işlem uygulanmış, siyanür zehirlenmesi iddialarına rağmen “arsenik” tahlili yaptırılmıştı!
(İzmir/EVRENSEL)
http://www.evrensel.net/news.php?id=55660 
3 

Adları kaderleri oldu!

  Özer Akdemir

  Bazı yerleşimlerin kaderleri adlarında gizlidir. Kimi binlerce yıl çeşitli topluluklara yurtluk etmiştir, adını da bu kadim tarihinden alır. Kiminin adını ise yeşilliği, subaşında oluşu, dağları ya da bozkırın sarı sıcağında kavruluşu ile doğa belirler.
Çanakkale’nin Yenice İlçesi’ne bağlı Karaydın köyünün kara yazısı da bin yıllar önceden belli olmuş. Kazdağlarındaki Karaydın ve Karaköy köyleri kara kaderleri ile yüzleşmek zorunda şimdi!..

ZEHİRLİ DAYANIŞMA

Kazdağlarında onlarca köyün ve Çanakkale’nin içme sularının kaynağı Ağı Dağı günümüzde altın madeni sondajları ile delik deşik. Ağı Dağı kadar ünlü Eybek Dağı ise kurşun madenlerine feda ediliyor.  Karaaydın Köyünün iki deresinden biri Döşemedere kıyısında CVK adlı şirket çinko kurşun madeni işletiyor. Diğer dere Handere’de ise Oreks Krom Maden işletmesi faaliyetini sürdürüyor. Karşılıklı ‘dayanışma’ içinde Kaz Dağları’nın altını üstüne getiren bu iki şirketin atık havuzları da bitişik! Biri bakır, diğeri kurşun ayrıştıran bu iki şirketin kimyasal atıkları ve ağır metallerı iki dereyi kirletiyor. Yöre halkı şirketlerin bu kirliliğin üstünü örtebilmek için köyde ‘sosyal sorumluluk’ projelerine özel bir önem verdiklerini söylüyor. CVK çinko kurşun işletmesi daha önce atık barajı sızıntı yaptığı için kapatılmış. İlk zamanlarda köylüleri ‘gençlere iş vereceğiz’ diye ikna eden şirketin şimdi tesislerde çalışmak üzere Erzincan’dan işçi getirdiği ileri sürülüyor.

DERELERİN SUYUNU DA ALMIŞLAR

Köylüler yaz aylarında bile suyu azalmayan Döşemedere’nin artık yazları kuruduğunu belirtiyorlar. Ağaçlar da kurumaya başlamış. Bir zamanlar berrak bir şekilde akan dere suyu şimdi boz bulanık bir renk almış. Madenlerin, önünü kesip göl haline getirdikleri dereden işletmeye su çektiklerini söyleyen köylüler,  derelerin sularının bu şekilde şirketler tarafından kullanıldığını anlatıyor. Yörede suların bu madenci şirketlere tahsisi daha önce de gündeme gelmişti. 2012 yılında MTA tarafından Çan Bardakçılar kaplıcasında bulunan 96 lt/sn. debiye sahip önemli bir su kaynağı yöredeki altın işletmesi Alamos Gold’ a satılmıştı. Yine aynı şekilde MTA’nın 2007 yılında Ağı Dağında Alamos Gold ruhsat alanı içinde  bulduğu, (yöre halkının Roma Kalesi olarak adlandırdığı ören yerine komşu) 25 lt\sn. debiye sahip suyun ise akıbeti belli değil!

---

KESTANELER KURUYOR!

Yöre halkı tarım ve hayvancılıkla uğraşıyor. Tütün, biber, domates ve her çeşit, orman emvali ürünleri ile geçimini sağlıyor. Dağdan yosundan eğreltiye kadar, kekiği, ada çayı, ıhlamuru gibi değişik bitkilerden mantarlardan önemli bir ek gelir elde ediyorlar. Kestane ormanlarından ki kestaneler yöre halkının en büyük gelir kaynakları arasında. Son zamanlarda görülen kestane kanseri nedeniyle kestaneliklerde kurumalar başlamış.
Adı gibi kara yazgılı bir başka köy ise Gönen yolu üzerinde bulunan Karaköy. Burada da Çinko - Kurşun - Bakır  işletmesi var. Nesko Maden adlı şirket sularını paylaşmak istemeyen Karaköy halkının karşı çıkmasına rağmen faaliyetini sürdürüyor. İşletme Gönen Barajına da çok yakın. Köyün adaşı olan Bayramiç Karaköy’de de altın madeni sondajları dereleri zehirleyip Bayramiç barajına karışmıştı.

---

ANTİK ÇAĞDAN GÜNÜMÜZE

Antik kaynaklarda adı Argyria’ymış. Yunanca  “áñãõñïò- argyros = gümüş” ten geliyor adı. Zengin gümüş yatakları nedeniyle almış bu ismi. Gümüşün dışında zengin kurşun, altın ve bakır yatakları da var bölgede. Zaten bu madenler genelde hep yan yana bulunurlar. 2005-2007 yıllarında yapılan kazılarda Karaydın Köyü’nün yaklaşık 2 kilometre uzağındaki Dedetepe’de kalıntılarına ulaşılmış Argyria’nın. Yüzey araştırmalarında çok sayıda seramik tuğla, çatı kiremidi bulunmuş. Kaçak kazılar sonucu ortaya çıkan antik bir sarnıç dan çıkarılan seramik parçalarının geç Helenistik-Erken Roma dönemine ait olduğu belirlenmiş.  Bölgeye yakın bir başka antik kent ise Yenice-Balya yolu üzerindeki Argyza’dır.  (Çanakkale/EVRENSEL)

 http://www.evrensel.net/news.php?id=55661

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=573232292711127&set=a.123634057670955.13149.123575381010156&type=1&theater 

İnleme değil direnme günü!..

Özer AKDEMİR
Bahar güneşi altında taze filizler vermiş asmaları içine alan iki metre yarıçaplı bezden dairenin rengi altın sarısı. İkindi güneşi, gün boyu bunaltıcı sıcağın ardından İzmir Körfezinin serin sularına kendini atmak için acele ediyor sanki. Uzak değil körfez, kuş uçuşu 15 dakika.
Üzüm asmaları ile dolu dimdik yükselen tepenin üzerinden yansıyan ışık, altın sarısı çemberi daha bir parlatıyor. Çemberin ortasında beyaz kefene bürülü gövdeler birbirine sokulmuşlar. Kimi yan dönmüş cenin pozisyonu almış, kimi başını elleri ile saklayarak büzülmüş. Ayakta olan tek varlık, simsiyah pelerini, “Çığlık” resminden fırlamış maskesi ve elinde altın renkli ışıklar saçan tırpanıyla “Azrail”. Ayaklarının ucunda “Kıyma, kıyma, kıyma bana” diye acı ile inleyen, yalvaran, kıvranan figürlere dimdik, acımasız ve tereddütsüz bakıyor. Tırpanı tutan eli arada figürlerin üzerine doğru savruluyor. Boşta kalan eli ise ‘acaba hangisini alsam” der gibi ayakların dibinde inleyenlerin üzerinde geziyor.

‘YALNIZ EFE’NİN BAĞI

İzmir’den gelen Güzelbahçe’lilerin ilgiyle izlediği bu etkinliği örgütleyen KadıNgözÜyle Fotoğraf Grubu performansı baştan sona fotoğrafladı. Altın madeninin kuşattığı arazilerin ortasındaki bu bağın sahibi de etkinliği izleyenler arasındaydı. Omzunda silahı, sırtında heybesi ile oturmuş bu renkli kalabalığa gülümseyerek bakıyordu. Efemçukuru’nda, topraklarını altın madenine satmayan, ‘musalla taşına kadar da satmayacağım. Bizde toprak bayraktır, bayrak satılmaz!” diyen ‘Yalnız Efe’ Ahmet Karaçam’dı bağın sahibi. Sürüsünü bir köylüsüne emanet etmiş, bu etkinliğin bağında yapılabilmesi için grubun önüne düşmüştü.

AZRAİLİN ANLADIĞI

İşte o üzüm bağını ortasında, azrail ve kurbanlarının can alıp verme telaşının 100 metre gerisinde iş makinelerinin biri gidiyor biri geliyor. Pazar günü olmasına rağmen Efemçukuru altın madeninde hummalı bir çalışma tüm hızıyla sürüyor. Ortaya konan ‘performans’ altıncı şirket yöneticilerini rahatsız etmiş olacaklar ki, birkaç saat öncesine kadar ortada görünmeyen lüks cipler dolduruyor maden tesislerini. Uzaktan izlemekle yetiniyorlar olan biteni ama iş temposunda herhangi bir yavaşlama yok!

Altın madeni ile arkasındaki sermaye gücünü simgeleyen Azrail ve onun yok edici etkisini anlatan kefene bürünmüş bedenlerin biraz ötesinde oturan Karaçam, sadece bu topraklar için değil, ülkenin her köşesinde yaşam alanlarını koruma mücadelesi veren halkın direniş sembollerinden birisi haline gelmişti. O, topraklarına hışımla gelmiş, parayı-pulu, siyasi gücü arkasına almış sermayeye ‘kıyma bana’ diye inlemek, yalvarmak yerine dimdik, onuruyla direnmenin simgesi olmuştu. Onun direniş kalesinde, üzüm bağlarında ortaya konan bu sanatsal performansın en büyük ve belki de tek eksikliği buydu. Gün yalvarma, inleme günü değil, birleşme, üzerindeki ölü toprağını atma, kefeni yırtma ve direnme günüydü…

(İzmir/EVRENSEL)
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=572792499421773&set=a.123634057670955.13149.123575381010156&type=1&theater

İzmir’in suyu kimlerin elinde!

Özer Akdemir

İzmir’in 2025’e kadar içme suyunu karşılaması için yapıldığı söylenen Gördes Barajı havzasındaki sülfürik asitli nikel madeni ile ilgili kentin suyunu yöneten İZSU’dan cahillik itirafı! İzmir’deki 4 milyon kişinin içme suyunu tehdit eden madene karşı açılan davalara mühadil olması talep edilen İZSU’dan, nikel madeni sahasının Gördes Baraj Havzası’na girip girmediğini dahi bilmedikleri itirafı geldi

MAHKEME ZORUYLA İHBAR

Manisa’nın Akhisar ve Gördes ilçeleri ile Balıkesir’in Sındırgı ilçesi sınırları içerisinde arasında kalan alanda işletilmek için çalışmaları süren nikel madeniyle ilgili açılan ÇED iptali davasına İZSU’nun müdahil olması talep edildi. Aylardır bu yöndeki çağrıya sessiz kalan kurum, madene karşı dava açanlar tarafından mahkeme kararıyla haberdar edildi. Manisa İdare Mahkemesi, davacıların talebi üzerine 9 Nisan 2013 kararı ile davayı İZSU’ya ihbar etti. Mahkemenin bu kararının ardından Gördes ve İzmirli yurttaşlar tarafından İZSU’ya gönderilen dilekçelerde kurumun mahkeme kararına uyarak davaya müdahil olması talep edildi.

İZSU CEHALETİN DORUKLARINDA!

İZSU’nun bu davalara müdahillik talepleri ile ilgili İzmir Kent Konseyine gönderdiği yazı ise tam bir skandal! İZSU’nun yanıtında geçtiğimiz yıldan bu yana kente su veren, 2025’e kadar kente yılda 60 milyon ton su sağlayacağı söylenen Gördes Barajı’nın sülfürik asitli nikel madeni alanı içinde olup olmadığını dahi bilmediği ortaya çıktı. İZSU maden alanı ile ilgili “…idaremizde herhangi bir bilgi bulunmadığından Gördes Baraj Havzası sınırı içine girip girmediği Manisa Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ile yapılacak yazışma sonrası belirlenebilecektir” diyor.

İZSU, proje aşamasındaki Çağlayan, Başlamış ve Düvertepe barajları ile ilgili görüşünde de cehalet düzeyini ortaya koyuyor; “…idaremizde söz konusu bölgedeki maden sahası sınırları olmamasına rağmen, nikel maden sahasının yaklaşık olarak Çağlayan ve Başlamış Baraj Havzaları sınırları içinde kalabileceği görülmüştür”. İZSU yanıtında, maden alanının bu iki baraj havzasının sınırları içerisinde ‘kalabileceği’ gibi muğlak bir ifade ile bu konudaki bilgisizliğini de açık ediyor.

---

YENİ KENT KONSEYİ MADENCİ ÇIKTI

Geçtiğimiz yılın sonunda Kent Konseyi Başkanlığı görevini Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu’dan devralan Güman Kızıltan, başta vahşi madencilik yatırımları olmak üzere birçok konuda Kent Konseyi Çevre Çalışma Grubu ile ters düştü. Bu yatırımlara sıcak baktığı belirtilen yeni Kent Konseyi Başkanının yaklaşımı Çevre Çalışma Grubunun kendini feshetmesi sonucunu doğurdu.

---

İZSU’YA SORUMLULUKLARI HATIRLATILDI

İZSU’nun bu skandal yanıtının ardından kuruma kişisel olarak dilekçe göndermeye başlayan İzmirliler, kurumdan hem madene karşı açılan davaya müdahil olmasını, hem de ‘cehalet’ düzeyindeki bilgisizliğini bir an önce gidermesini talep etti. Maden açık ocaklarının Gördes Barajı’nın su toplama havzasında kaldığının artık Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca bile kabul edildiğinin belirtildiği dilekçelerde, madenin kuracağı kimyasal zenginleştirme ünitesinin Çağlayan Barajı’nın koruma havzası içinde olduğu ve ÇED sürecinin başladığı bilgisi veriliyor. Dilekçelerde Gördes, Çağlayan, Başlamış ve Düvertepe Barajlarının İzmir ilinin 2025’e kadar olan su ihtiyacını karşılamak için yapıldığına dikkat çekilerek, İzmir halkının su güvenliğinden sorumlu olan İZSU’nun madene verilen ÇED iznine karşı açılan davaya müdahil olması istendi. Bu arada Gördes’e komşu Turgutlu Çaldağı’nda yapılan nikel madeniyle ilgili “Manisa Tehlikede mi?” başlıklı panel bugün Manisa Belediyesinde yapılacak. (İzmir/EVRENSEL)

http://www.evrensel.net/news.php?id=54574
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=568222146545475&set=t.756809271&type=3&theater

Yalnız Efe’nin yurdu can çekişiyor

Özer AKDEMİR
Yaklaşık 2 ay önce yerel bir televizyon kanalı ile gittiğimiz Efemçukuru’nda köy kahvesine asılı kapasite artırımı ilanından bir şey anlamayan köylü bizlere soruyordu, ‘bu nedir?’ diye. Kanadalı altın şirketi “9.5 yıl çalışıp gideceğim” diye aldığı iznin sınırlarını genişletmiş, yerel bir gazetede iki satırlık haberin dışında bundan kimsenin haberi olmamıştı.

DELİK DEŞİK BİR TALAN

Geçtiğimiz hafta sonu EGEÇEP üyeleri, arazilerini altıncı şirkete satmayıp direnen tek Efemçukuru köylüsü Ahmet Karaçam’ı ziyaret için gittiklerinde, bu kapasite artırımının boyutlarına şaşırıp kaldılar. Maden tesislerinin konuşlandığı ve galerilerle altının oyulduğu alanın karşısındaki tepelerde yoğun bir faaliyet sürüyordu. Genç ormanlarla örtülü tepelerde motorlu testerelerin hiç durmayan sesleri, sondaj makinelerinin gürültüsüne karışıyordu. Tepeyi baştan başa dolanan toprak yolun neredeyse her 20-30 metresinde bir sondaj kuyusu açılmış, yumruk genişliğindeki boruların ve yakınlarındaki ağaçların üzeri kırmızı harflerle, sayılarla işaretlenmişti. Mavi renkli, kalınca sert plastikten bir su hortumu sondaj kuyuları arasında yüzlerce metre boyunca uzayıp gidiyordu. Şimdiki maden alanının ve köyün bulunduğu tepenin tam karşısındaki bu çalışma, maden sahasının belki iki-üç kat daha büyüyeceğini gösteriyordu.

YALNIZ EFE’NİN ANLAMADIĞI

Ahmet Karaçam, son bir yıldır adının önüne takılan “Yalnız Efe” ismine yıkışır biçimde, keçilerinin başında, omzunda tüfeği ve yanında iki köpeği ile ormanın içinden çıkıp geldi. Utangaç güler yüzlü güneş yanığı tenli 50 yaşlarındaki keçi çobanı, kendisiyle fotoğraf çektirmek isteyenlerin hiçbirini kırmadı. Elini sıkan, kutlayan, direnişine selam gönderenlere mahcup bir biçimde kafasını sallayarak teşekkür etti. Sabah Çanakkale’den birilerinin aradığını, kendisini Mayıs ayında Kazdağlarında yapılacak etkinliğe davet ettiğini, ‘alnından öpüyorum’ dediğini anlattı. “Keçileri bırakacak kimsem yok. Sağ olun gelemem” demiş arayan kişiye. Upuzun bir çamın gölgesinde yapılan ayaküstü sohbette konuklarına bağının hemen yanındaki küçük bir korunun bütün ağaçlarını kesildiğini anlattı; “Biz bu ağaçların dalına dokunsak orman idaresi başımızda biterdi. Devlet mi bunları yönetiyor, bunlar mı devleti ben anlamadım! Ormanımız gidiyor şimdi, sağlığımızda gidecek. İnsan hayatı bu kadar ucuz mu?” diyordu. Uzun zamandır 120-130’u bulan keçi ve koyunlarını satmak isteyen Karaçam “keçileriniz satılırsa geçim kaynağınız da elden gitmez mi?” sorusuna, “Artık bakamıyorum. Yaş ilerledi. Bir oğlum var o da askerde. Bağımız bahçemiz var biraz. Onlar geçimimizi sağlar” yanıtını verdi.

TEPELER İNLİYOR, UĞULDUYOR…

Maden sondajları tarafından delik deşik edilen Karacakaya Tepesi’nden, Karaçam’ın tarifi ile 20 dakika kadar yürüyerek bir başka tepeye gidildi. Altın madeninin bütün tesislerinin ve bölgeye verdiği korkunç hasarın görülebildiği bu tepeden, hem ilerdeki İzmir Körfezi, hem de başta Kavacık köyü olmak üzere diğer köyler rahatça görülebiliyordu.

İzmir’in körfezine kuş uçuşu 20 km uzaklıktaki madenden çıkan gürültü ve toz tertemiz olması gereken orman havasını puslandırmıştı. Bu pus yükseliyor, rüzgârın ve nemin etkisi altında ya ağaçların yapraklarına ya da yakınlardaki üzüm bağlarına yapışıp kalıyordu. Bir zamanlar işgale gelen düşmana karşı silah çatan efeleri gizleyen tepelerde, şimdi daha acımasız bir işgalin öncü gücünün, maden sondajı makinelerinin sesi yankılanıyor. Tepeler inliyor, uğulduyor, adeta can çekişiyor...

Bu tepelerin işgaline direnen, maden alanındaki bağı için teklif edilen tüm paraları reddederek elinin tersiyle iten Yalnız Efe Ahmet Karaçam, kendisine destek olanların hepsine selamlarını göndererek uğurladı konuklarını. Gün tepeyi dolanmıştı, keçileriyle üç saatlik bir köye dönüş yolu kendisini bekliyordu. Hala yeşil kalabilmiş otlaklara yayılan keçilerini toparlamak için ormana daldı. (İzmir/EVRENSEL)

‘Yalnız efe’nin direnişi (video)

https://www.facebook.com/photo.php?v=10151547968404806

http://www.evrensel.net/news.php?id=55241

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=571517746215915&set=a.123634057670955.13149.123575381010156&type=1&theater

10 bin keçi ve iki köy göç edecek yer arıyor!

Özer AKDEMİR

Karaburun Yarımadasında yaşayanların başlarında kara yeller esmeye devam ediyor. Uzun zamandır balık çiftliklerine karşı mücadele eden Karaburunlular, çok geniş arazilerinin gıda tekelleri tarafından kiralanıp tel örgülerle çevrelenmesi sonucu yaşam alanlarının adeta bir açıkhava hapishanesine çevrildiğini söylüyorlar. Son yıllarda sayıları gittikçe artan rüzgar santralleri (RES) ise yöre halkını artık göç noktasınagetirdi.

HALKIN HİÇ KIYMETİ YOK MU?

Yayla Köyünde hayvancılık yapan Mustafa Şenbahar köye 1.5 kilometre uzaklıktaki RES direğinin faaliyete geçmesi ile köylülerin ve hayvanların çıkan sesten son derece rahatsız olduğunu söyledi. Bölgeye 50 tane RES direği dikilmesi için çalışmaların sürdüğünü aktaran Şenbahar, köylerine 300 metre uzaklığa 7 tane daha direk kurulması çalışmalarının ise bardağı taşırdığını belirtti. Şenbahar, “Muhtar kaymakama söyledi, ‘bu direkler çalışmaya başlarsa biz köyü terk edeceğiz’, diye. Şirketlerin çalışması nedeniyle oluşan toz topraktan keçilerimiz hastalanıyor. Verdiğimiz dilekçelere ise ‘EPDK’ya başvurun’ yanıtı geliyor. 10 bin tane keçimiz ve Yayla Köyü taşınacak yer arıyoruz artık” diye konuştu. Yaylaköy Muhtarı Yusuf Arıcı RES direklerinin çıkardığı gürültüden evlerinin önünde çay bile içemez hale geldiklerini söyledi. Arıcı, “Köyün yolundan geçen arabanın haddi hesabı yok. Her taraf toz duman içerisinde. Halkın yaşamının hiç mi kıymeti yok? Dilekçeler verdim ama bir sonuç çıkacağını sanmıyorum” dedi.

GÖRÜNTÜ DE GÜRÜLTÜ DE KORKUNÇ!

Geçtiğimiz günlerde Yayla köyüne giderek RES inşaatını yakından gözlemleyen ve elektronik ölçüm cihazıyla köyle direk arasındaki mesafeyi ölçen Karaburun Kent Konseyi Başkanı İpar Buğra Dilli, benzer tepkilerin Parlak köyünden de yükseldiğini aktardı. “Parlak köylüleri de ‘biz taşıyın’ diye dilekçe vermeye hazırlanıyorlar. Kadınlarda özellikle bizi buradan alıp karşıdaki Yunan adalarına taşısınlar duygusu hâkim” dedi. Dilli, RES’lerin bölgede yarattığı görüntüyü ise ‘korkunç’ olarak tanımladı.

SON NEFES SON MÜCADELE

Geçtiğimiz aylarda Karaburun’un Özel Çevre Koruma alanı içerisine alınması için hazırlanan raporun ilgili birimlere gönderildiğini belirten Dilli, bu raporun sanki bir ‘sus payı’ mantığı ile hazırlandığı görüşünde. “Raporda Karaburun, Mordoğan gibi en yoğun yerleşim alanları koruma alanı ilan edilirken, asıl korunması gereken kırsal alanlar, dağlar ve sakız tarafı ÖÇK’nın dışında bırakılmış. Asıl korunması gereken, biyoçeşitliliğin asıl tehdit altında olduğu yerler bu kırsal alanlar oysa. Bu raporla Karaburun değil burada yapılan yatırımlar korunmak isteniyor sanki. Rapora karşı bilim insanlarının da içinde bulunduğu bir ekiple karşı görüş oluşturduk. Biyosfer rezerv alanı öneriyoruz orada” dedi. Dilli, Karaburun Yarımadasındaki halkın varlık ve yokluk arasında ince bir bıçak sırtında olduğunu kaydederek, “Ya çökeceğiz ya da kırsal kalkınma ile ayakta duracağız. Bu son nefes son mücadelemiz” diye konuştu.

BALIK ÇİFTLİĞİNE TEPKİ

Bu arada, Karaburun Küçükbahçe Köyü’nde 2.500 ton/yıl kapasiteli balık çiftliği projesi için yapılması planlanan ÇED toplantısına tepki var. Karaburunlular 117 bin m2 deniz alanını kapsayan bu değişikliğin bakanlık tarafından onaylanmasını kabul edilemez olarak yorumluyorlar.
http://www.evrensel.net/news.php?id=55054
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=570616872972669&set=a.123634057670955.13149.123575381010156&type=1&theater
(İzmir/EVRENSEL)

Nükleer işi temel fıkrası gibi!

Özer AKDEMİR

AKP’nin de nükleer enerji politikası otobanda ters yöne giren, ama karşıdan gelenlerin ters yönde olduğunu sanan Temel’in* durumuna benziyor. Çernobil ve özellikle Fukishima kazalarından sonra tüm nükleer santralleri kapatma ve yeni projeleri iptal yönüne giderken, Türkiye’nin Enerji Bakanı Sinop Nükleer Santrali ihalesi için son aşamaya geldiklerini ‘müjdeliyor”!..

ÜZERİ ÖRTÜLMEYECEK

Henüz nükleer tesisleri olmamasına rağmen yıllar önce nükleer kazanın ne olduğunu öğrenen Türkiye, İstanbul İkitelli’de 1999’da meydana gelen olayla “dünyanın en önemli 20 radyoaktif kazası” listesine girmişti. Benzer bir olay aradan 13 yıl sonra İzmir’de ortaya çıktı. Kentin en önemli ilçelerinden Gaziemir’deki eski bir kurşun ve akü fabrikasının bahçesinde nükleer atıkların bulunduğu skandalı patlak verdi. Yıllardır bu atıklardan haberi olduğu ve çeşitli raporlar hazırladığı ortaya çıkan Türkiye Atom Enerjisi Kurumu (TAEK), atıkların üzerine 1200 ton kum döktürerek olayın da üzerini kapatma yoluna gitti. Yine de gerek TAEK’in gerek kenti yöneten mülki amirlerin gerekse hepsinden sorumlu AKP’nin bu skandaldan kolayca yakasını kurtaramayacağı görülüyor.

NÜKLEER YAKIT ÇUBUKLARI DA ERİTİLDİ Mİ?
İşte Gaziemir’deki nükleer atık skandalı ile ilgili geçtiğimiz günlerde İzmir Elektrik mühendisleri Odası (EMO) da yapılan bir toplantıda bu üzeri kapatılmak istenen konunun nasıl uluslararası boyuta taşınabileceği tartışıldı. Nükleer fizik profesörü Hayrettin Kılıç’ın yanı sıra, İzmir ve İstanbul’dan çeşitli meslek örgütü, sendika ve dernek temsilcisinin katıldığı toplantıda kentin göbeğindeki nükleer atıkların tam miktarı ve varsa başka nükleer atık olup olmadığı ile ilgili bağımsız bir kurumun inceleme yapmasının koşullarının zorlanması kararı çıktı. Prof. Dr. Kılıç, TAEK’in olayla ilgili açıklamalarının inandırıcı olmadığı görüşünde; “Alanda tespit edilen miktarda Eurupium nükleer izotopunun olması için on binlerce hurda tv eritilmesi lazım. Bana göre nükleer atık yakıt çubukları da getirilmiş ve eritilmiş olabilir ki umarım öyle bir şey olmamıştır. Onları eritmişlerse yanmış yakıt çubuklarındaki en az 50-60 agresif maddede o bölgeye yayılmıştır. Bir de, 1000 ton çubuk eritsinler onların içinde saf 4 ton gümüş var. Çubukların yapısındaki diğer maddeler de çok kıymetli. Bu işin ucu kıymetli metal ticareti yapanlara dayanacak gibi”.

TAEK BİLGİ GİZLİYOR

Kılıç, TAEK’in cürufların olduğu yerden yaptığı analiz sonucu üç üç izotopun varlığı ile ilgili açıklamasını da inandırıcı bulmuyor, “Burada kasıt var. Bu izotoplar ikinci derece elementlere giriyor. Betonlarla kapatıp geçici olarak kapatabiliyorlar. Ötekilerden bahsetmiyorlar. ‘Burası kimyasal atıktır nükleer değil’ diyor. Bunlar zembille mi geldi”. Kılıç ayrıca uluslar arası nükleer materyallerin korunması anlaşmasına göre nükleer hurdaları satan ve alan ülkelerin bunu Uluslar arası Atom Enerjisi Ajansı’na (IAEA) bildirmekle yükümlü olduğuna dikkat çekerek, “Bu konvansiyonlara göre sorumlu ülke otomatik olarak biz oluyoruz. 5. ve 7. madde açık. Oranın bir nükleer tesis olması şart değil o ülkeye kanunsuz bir şekilde nükleer atığın girdiği tespit edilirse taraf olan ülke IAEA’ye bildirmekten sorumlu. TAEK burası nükleer tesis demiyor. Oranın bir nükleer tesis olması gerekmiyor”.

ULUSLAR ARASI BİR KURUM İNCELESİN

Toplantıya katılan atıkların bulunduğu mahallenin dernek temsilcisi Ramazan Aslan 1992 yılından bu yana esnaflık yaptığı bölgede o günden bu yana atıklar ve zehirle mücadele ettiklerini söyledi. Aslan, bu mücadele sırasında belediye başkanı ve kaymakam dahil birçok kişi ve kurumdan tehdit aldığını aktararak, “İnsanlar korkuyor. Özellik bu hükümet zamanında halk bu olaydan kaçıyor. İlkokulla içice alan. 100 bin nüfus var bölgede” dedi. Kimya Mühendisleri Odası’ndan Şenay Çağıran kurşun fabrikasının bir zamanlar Avrupa’nın saçma ihtiyacının %70’lik bölümünü karşıladığını kaydederek, olayın boyutlarının çok daha genişleyebileceğini ve uluslararası güçlerinde işin içinde olabileceğini söyledi. Birçok kurum temsilcisinin söz aldığı toplantı sonucunda alanın bağımsız uluslar arası bir kurum tarafından incelenmesi, bu kurumun hazırladığı raporla dava açılması görüşü ağırlık kazandı. Metalurji mühendisleri Odası çevre Komisyonu Başkanı Cemalettin Küçük’ün hukuki sürecin yanı sıra eylemliklerle sorunun ülke gündemine taşınması görüşleri de destek gören öneriler arasındaydı. (İzmir/EVRENSEL) 
http://www.evrensel.net/news.php?id=55252
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=571052219595801&set=a.123634057670955.13149.123575381010156&type=1&theater
* Temel otobanda ters yöne girmiş. Bunu gören otoban güvenliği anonslar yapar; “Lütfen dikkat. Bir araç otobanda ters yönde gidiyor!”. Bütün araçların karşınından geldiğini gören Temel “ne bir tanesi hepsi ters yönde bunların” diye anonsa tepki gösterir.